من آبیم چون آسمانیم ... من سبزم چون خوابهایم همه در دشت می گذرد ... من سرخم چون چنان از خودم دلخورم که که سرخ ردائی بر تنم دارم برای روز انتقام از خویشتن ... من خاکستریم چون درد دارم . غمگینم . سخت پریشانم ... من رنگارنگم چون آدمم ... من بی رنگم چون دختری را در روستای ذهن خسته ام عاشقم ... من دهاتی ام ...دهاتی ....
