تاریکی شب را میشناسم و سکوتش را و خلوت پر راز و رمز دارش را .

در دهات ما شبها همیشه بلند تر از روزهاست و هر شب شب یلداست که من و تو و همه اهالی در آن خلوت می کنیم و با خود حرف میزنیم و با تصویرمان در یادهای دورمان درد دل می کنیم . شده برای خودت نامه نامه بنویسی ؟ شده خودت را سلاخی کنی ؟ وقتی به خودت دشنام میدهی چه حسی داری ؟ وقتی با خودت روبوسی میکنی چه ؟ شب دراز است و قلندر بیدار . زیباست این تعبیر نه ؟ تنهائی را چه خوب ترسیم میکند . ما همه تنهائیم و این همان سرشت نا پیدائی است که وصلمان میکند به هم با یک نام مشترک : آدم !

شب برایم تناوب و تکرار همه سکوتهای دل زخمی و درد کشیده ام است . شب برایم مثال جهانی است که میتوانم در آن جستجو کنم و هویتم را بیابم . اگر بدانید که چقدر دلم برای خودم تنگ شده است ؟ کودکیهایم را میگویم . همان زمانی که تنها سرمایه ام لقمه نانی بود از پنیر و سبزی دست پیچ مادر و من آن را با هم ولایتیم تقسیم میکردم و از اینکه دنیا و جهانم را به دو نیم مساوی کرده ام و آن را بخشیده ام غرق در لذت و مست از انسان بودن میشدم . یادم هست که من و هم ولایتیم چقدر ناب و صادقانه به لقمه هایمان گاز میزدیم و لبخند صورتمان را زیبا میکرد . آخرین بار که بخشیدم یادم نیست . از کی یادم رفته گذشت را ؟ چه شد که جهان بی مایه ام را تنها برای خودم خواستم و حصار به دورش کشیدم ؟ چرا دیگر قادر نیستم که نه نیم سرمایه ام را . حداقل گوشه ای خرد از آن را به دیگری ببخشم و با او همان لبخند جادوئی را تجربه کنم .

آسمان پهناور را تا به حال شده حدس بزنی ؟ از تعدادستارگان خبر داری ؟ میگویند میلیارد میلیارد میلیارد است . آسمان و ستارگانی که به نام هیچ کس در اداره ثبت احوال ثبت نشده است . من فکر میکنم که به هر کدام از ما آدمها حداقل یک منظومه به اندازه منظومه شمسی برسد . اگر هم زرنگ باشیم و بیشتر تحقیق نمادیم خدا را چه دیدید شاید دستمان به یک کهکشان بند شد . خدا این همه را برای ما و یا شاید موجودات دیگر در کرات دیگر به ارث گذاشته است . بخشش و گذشت را از خالقمان یاد بگیریم . بیا از همین جا امتحان کنیم . آن سیبی را که به دست داری به دو قسمت تقسیم کن . نیمه اش را برایم ایمیل کن . عطرش از همین حالا در سرم پیچیده . مگر نمی بینی که همان لبخند دارد در صورت زردم طلوع میکند .